Εύλογα και οργισμένα ερωτήματα γεννά η συνεχιζόμενη σιωπή και η ακατανόητη ανοχή της Κυβέρνησης απέναντι στην προκλητική λειτουργία της λεγόμενης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης». Ενός σωματείου που, παρά την τελεσίδικη απόφαση 840/2021 του Αρείου Πάγου, συνεχίζει να περιφρονεί την ελληνική δικαιοσύνη, να παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης και να μετατρέπεται σε «εκκολαπτήριο» ακραίου εθνικισμού στην καρδιά της Θράκης.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της πρόκλησης, αλλά και οι διαχρονικές ευθύνες ενός πολιτικού συστήματος που μοιάζει να εθελοτυφλεί, αρκεί μια ματιά στο χρονικό αυτής της απροκάλυπτης περιφρόνησης των νόμων:
Το Χρονικό της Παράνομης Διείσδυσης
1927: Η Πρώτη «Εγκληματική» Αμέλεια. Μόλις τέσσερα χρόνια μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, όταν η μελάνη στο χαρτί που όριζε ρητά τη μειονότητα ως θρησκευτική (μουσουλμανική) ήταν ακόμη νωπή, οι τότε κυβερνώντες επέτρεψαν την ίδρυση ενός σωματείου με τον τίτλο «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». Μια απόφαση που άνοιξε την κερκόπορτα για την αμφισβήτηση των διεθνών όρων και την εργαλειοποίηση της μειονότητας από την Άγκυρα.
Το απαράδεκτο λογότυπο του παράνομου σωματείου που προκαλεί και παραβιάζει κατάφορα την Ελληνική νομοθεσία και την συνθήκη της Λωζάνης.
1983-1986: Η Καθυστερημένη Αφύπνιση. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να αντιληφθεί το κράτος το αυτονόητο. Το 1983 οι αρχές αφαιρούν τις πινακίδες και το 1986 το Πρωτοδικείο διατάσσει τη διάλυση του σωματείου, κρίνοντας ότι ο τίτλος «Τουρκική» αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια τάξη.
1988-1989: Ο Δρόμος της Σύγκρουσης. Τον Ιανουάριο του ’88 ξεσπούν οι πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις. Το 1989, η ένταση κορυφώνεται: Η μειονότητα βγαίνει μαζικά στους δρόμους της Κομοτηνής και της Ξάνθης, εργαλειοποιώντας τις βουλευτικές εκλογές για να επιβάλει τον εθνικό προσδιορισμό, την ίδια ώρα που η Άγκυρα υποδαυλίζει τον αναβρασμό.
29 Ιανουαρίου 1990: Το Αίμα. Η διετία της ασυδοσίας καταλήγει στα αιματηρά επεισόδια της Κομοτηνής, με βανδαλισμούς και τραυματισμούς που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή.
2005-2013: Το Δικονομικό Τερτίπι του «Αυτοπροσδιορισμού». Το σωματείο επιχείρησε να εγκλωβίσει την Ελλάδα σε έναν νομικό λαβύρινθο, χρησιμοποιώντας τις προσφυγές στο ΕΔΑΔ ως προπέτασμα καπνού. Το 2005 απέσπασαν μια απόφαση (εκδόθηκε το 2008) βαφτίζοντας τον πολιτικό τους αγώνα ως «ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι», ενώ το 2013 επανήλθαν με νέες προσφυγές που τελικά απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες το 2015.
Πρόκειται για έναν διαρκή εμπαιγμό των ευρωπαϊκών θεσμών, όπου οι επικλήσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα επιστρατεύονται μόνο και μόνο για να μην ακυρωθεί η λειτουργία ενός αμιγώς εθνικιστικού μηχανισμού που αρνείται να υποταχθεί στη Συνθήκη της Λωζάνης.
1983-1986: Η Καθυστερημένη Αφύπνιση. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να αντιληφθεί το κράτος το αυτονόητο. Το 1983 οι αρχές αφαιρούν τις πινακίδες και το 1986 το Πρωτοδικείο διατάσσει τη διάλυση του σωματείου, κρίνοντας ότι ο τίτλος «Τουρκική» αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια τάξη.
1988-1989: Ο Δρόμος της Σύγκρουσης. Τον Ιανουάριο του ’88 ξεσπούν οι πρώτες μεγάλες διαδηλώσεις. Το 1989, η ένταση κορυφώνεται: Η μειονότητα βγαίνει μαζικά στους δρόμους της Κομοτηνής και της Ξάνθης, εργαλειοποιώντας τις βουλευτικές εκλογές για να επιβάλει τον εθνικό προσδιορισμό, την ίδια ώρα που η Άγκυρα υποδαυλίζει τον αναβρασμό.
29 Ιανουαρίου 1990: Το Αίμα. Η διετία της ασυδοσίας καταλήγει στα αιματηρά επεισόδια της Κομοτηνής, με βανδαλισμούς και τραυματισμούς που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή.
2005-2013: Το Δικονομικό Τερτίπι του «Αυτοπροσδιορισμού». Το σωματείο επιχείρησε να εγκλωβίσει την Ελλάδα σε έναν νομικό λαβύρινθο, χρησιμοποιώντας τις προσφυγές στο ΕΔΑΔ ως προπέτασμα καπνού. Το 2005 απέσπασαν μια απόφαση (εκδόθηκε το 2008) βαφτίζοντας τον πολιτικό τους αγώνα ως «ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι», ενώ το 2013 επανήλθαν με νέες προσφυγές που τελικά απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες το 2015.
Πρόκειται για έναν διαρκή εμπαιγμό των ευρωπαϊκών θεσμών, όπου οι επικλήσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα επιστρατεύονται μόνο και μόνο για να μην ακυρωθεί η λειτουργία ενός αμιγώς εθνικιστικού μηχανισμού που αρνείται να υποταχθεί στη Συνθήκη της Λωζάνης.
«Η απόφαση-σταθμός του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2015), η οποία απέρριψε ομόφωνα ως απαράδεκτες τις νέες προσφυγές της “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης”, βάζοντας φρένο στις προσπάθειες νομιμοποίησης του σωματείου μέσω της κατάχρησης των ευρωπαϊκών θεσμών.»2021: Η Σφραγίδα του Αρείου Πάγου. Με την ιστορική απόφαση 840/2021, το ανώτατο δικαστήριο της χώρας έθεσε οριστικό τέλος στις μεθοδεύσεις του παράνομου σωματείου. Κρίνοντας ότι η εθνική ασφάλεια και η τήρηση της Συνθήκης της Λωζάνης υπερέχουν, ο Άρειος Πάγος απέρριψε κάθε αίτημα νομιμοποίησης, χαρακτηρίζοντας τη δράση της "Ένωσης" ως απειλή για τη δημόσια τάξη. Είναι η απόφαση που καθιστά πλέον κάθε μέλος της διοίκησης υπόλογο για παράνομη αντιποίηση τίτλου και περιφρόνηση της
δικαιοσύνης.
«Η απόφαση 840/2025 του Αρείου Πάγουη οποία επισφραγίζει οριστικά τη διάλυση του παράνομου σωματείου,
κρίνοντας ότι η δράση του υπονομεύει τη δημόσια τάξη και παραβιάζει
κατάφωρα τη Συνθήκη της Λωζάνης».
Από την Πολιτική Προπαγάνδα στον Παραστρατιωτικό Εθνικισμό
Η κατάσταση, όμως, έχει πλέον ξεφύγει από τα όρια της νομικής αντιπαράθεσης. Πώς είναι δυνατόν το επίσημο κράτος να επιτρέπει σε οπαδούς της παραστρατιωτικής οργάνωσης των «Γκρίζων Λύκων» να συνευρίσκονται εντός της Ελληνικής Επικράτειας;
Οι φωτογραφίες-ντοκουμέντα με μέλη της μειονότητας να σχηματίζουν με τα δάχτυλά τους το σήμα των «Λύκων» κατά την επίσκεψη του ακραίου εθνικιστή Ουμίτ Οζντάγ, αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία. Δεν μιλάμε πλέον για πολιτιστική δράση, αλλά για μύηση σε μια παραστρατιωτική ιδεολογία μίσους που δεν έχει καμία σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
«Οι διοικούντες του παράνομου σωματείου σχηματίζουν με τα δάκτυλα τους το σύμβολο των γκρίζων λύκων, της ακραίας παραστρατιωτικής οργάνωσης που έχει συνδεθεί με πολυάριθμες βίαιες ενέργειες, δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις».Το Τέλος του «Ευρωπαϊκού Άλλοθι»
Ακόμη και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αυτή τη φορά δεν θα μπορέσει να προσφέρει κάλυψη. Η άμεση εμπλοκή του σωματείου με μια διεθνώς αναγνωρισμένη για τη βίαιη δράση και τις τρομοκρατικές μεθόδους της, όπως οι Γκρίζοι Λύκοι, ακυρώνει κάθε επιχείρημα περί «ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι». Η δημοκρατία δεν προστατεύει όσους χρησιμοποιούν τα εργαλεία της για να προωθήσουν τον φασισμό και τον αλυτρωτισμό με τον πλέον ακραίο τρόπο.
Επιτακτική Ανάγκη για Δράση
Η κυβερνητική σιωπή εκλαμβάνεται ως αδυναμία και συνενοχή. Είναι ώρα:
1. Να σφραγιστούν άμεσα τα γραφεία του παράνομου σωματείου.
2. Να ασκηθούν ποινικές διώξεις στους διοικούντες για παράνομη χρήση
ονόματος και διέγερση σε διχόνοια.
3. Να λογοδοτήσουν όσοι επιτρέπουν σε ακραία παραστρατιωτικά στοιχεία να
αλωνίζουν στη Θράκη.
Η Θράκη ήταν, είναι και θα είναι Ελλάδα και αλίμονο σε εκείνους που ονειρεύονται «λύκους» και «γκριζάρισμα» της εθνικής κυριαρχίας. Αλίμονο όμως και σε αυτούς που τους επιτρέπουν να δρουν σαν βρίσκονται εντός Τουρκικής Επικράτειας. Φωνή λαού, οργή Θεού!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου