Σε μια περίοδο που το κυβερνητικό αφήγημα κυριαρχείται από λέξεις όπως «ανάπτυξη», «επενδυτική βαθμίδα» και «σταθερότητα», οι αριθμοί της πραγματικής οικονομίας έρχονται να διαψεύσουν με τον πιο ηχηρό τρόπο την εικόνα ευημερίας που «φιλοτεχνεί» το Μέγαρο Μαξίμου. Πίσω από τις θριαμβολογίες για τους μακροοικονομικούς... δείκτες κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: ένα κράτος που λειτουργεί ως ο χειρότερος κακοπληρωτής και μια κοινωνία που πνίγεται κάτω από ένα βουνό ιδιωτικού χρέους, το οποίο πλέον προσεγγίζει το ΑΕΠ της χώρας.
Ενα από τα βασικά δόγματα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας στην οποία ομνύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά. Ωστόσο η πρακτική εφαρμογή της πολιτικής της αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες έχουν εκτιναχτεί στα 3,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα λοιπόν με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), οι εκκρεμείς υποχρεώσεις προς τρίτους και από επιστροφές φόρων ανέρχονταν στις 31/12/2024 σε 3,051 δισ. ευρώ για να εκτιναχτούν στις 30/6/2025 σε 3,652 δισ. ευρώ, να φτάσουν στις 30/09/2025 στα 3,768 δισ. ευρώ και πλέον, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, να προσεγγίζουν τα 3,9 δισ. ευρώ. Μιλάμε για μια αύξηση άνω των 800 εκατ. ευρώ μέσα σε μόλις έναν χρόνο. Αυτό το ποσό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν προϋπολογισμό. Αντιπροσωπεύει χιλιάδες επιχειρήσεις που περιμένουν μάταια να πληρωθούν για υπηρεσίες και προϊόντα που έχουν ήδη παραδώσει.
Ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη απαιτεί από τον πολίτη φορολογική συνέπεια «στο δευτερόλεπτο» και απειλεί με κατασχέσεις, το ίδιο το κράτος παρακρατά παρανόμως τεράστια ποσά, στραγγαλίζοντας τη ρευστότητα της αγοράς. Πώς μπορεί να μιλά κανείς για «στήριξη της επιχειρηματικότητας» όταν το ίδιο το δημόσιο στερεί κεφάλαια κίνησης από την αγορά;
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον χώρο της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης. Από τα 3,8 δισ. ευρώ πάνω από 1,5 δισ. αφορά χρέη νοσοκομείων και περίπου 900 εκατ. χρέη ασφαλιστικών ταμείων. Αυτή η στάση πληρωμών δεν υπονομεύει μόνο τους προμηθευτές, αλλά θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία του Εθνικού Συστήματος υγείας (ΕΣΥ), δημιουργώντας ελλείψεις και δυσλειτουργίες που τελικά πληρώνει ο ασθενής. Η κυβερνητική πολιτική εδώ μοιάζει να έχει δύο πρόσωπα: από τη μια διαφημίζει μεταρρυθμίσεις και από την άλλη αφήνει τους πυλώνες του κοινωνικού κράτους να «στεγνώσουν» οικονομικά.
Επικίνδυνη εξέλιξη
Αν η στάση πληρωμών του κράτους είναι το ένα σκέλος του προβλήματος, το άλλο –και ίσως πιο επικίνδυνο– είναι η έκρηξη του ιδιωτικού χρέους. Η συνολική οφειλή ιδιωτών προς το δημόσιο και τις τράπεζες (συμπεριλαμβανομένων των servicers) ξεπερνά πλέον τα 230 δισ. ευρώ. Το νούμερο αυτό προκαλεί ίλιγγο, καθώς προσεγγίζει το ετήσιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας.
Η ανάλυση των επιμέρους στοιχείων είναι αποκαρδιωτική:
Χρέη προς την εφορία: 112 δισ. ευρώ.
Χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία: 50 δισ. ευρώ.
«Κόκκινα» δάνεια (εκτός τραπεζικών ισολογισμών): 80 δισ. ευρώ.
Η στρατηγική της κυβέρνησης για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους έχει αποτύχει παταγωδώς. Η μεταφορά των «κόκκινων» δανείων από τους ισολογισμούς των τραπεζών στα funds (servicers) μπορεί να «εξυγίανε» τυπικά το τραπεζικό σύστημα, αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα της πραγματικής οικονομίας. Το χρέος παραμένει εκεί, απειλώντας νοικοκυριά και επιχειρήσεις με πλειστηριασμούς και πτώχευση, χωρίς να υπάρχει βιώσιμο πλαίσιο ρύθμισης που να λαμβάνει υπόψη την πραγματική φοροδοτική ικανότητα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να προστατεύσει τα τραπεζικά ιδρύματα, αφήνοντας την κοινωνία εκτεθειμένη σε επιθετικές πρακτικές είσπραξης που αν μη τι άλλο πάσχουν από νομιμότητα.
Κοινωνική ασφυξία
Το πιο τραγικό στοιχείο αυτής της οικονομικής εξίσωσης είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, σχεδόν 4 εκατομμύρια έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Πρόκειται ουσιαστικά για τον μισό ενεργό πληθυσμό της χώρας. Το γεγονός ότι λιγότερο από το 25% αυτών μπορεί να τηρήσει κάποια ρύθμιση αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι η «κουλτούρα κακοπληρωτή», όπως συχνά αφήνουν να εννοηθεί κυβερνητικά στελέχη, αλλά η αντικειμενική αδυναμία πληρωμής. Η υπερφορολόγηση, έμμεση και άμεση, σε συνδυασμό με την ακρίβεια που καλπάζει ανεξέλεγκτα και τους καθηλωμένους μισθούς, έχει εξαντλήσει τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο: φορολογεί υπερβολικά για να εμφανίζει πλεονάσματα, τα οποία όμως στηρίζονται στη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης. Ταυτόχρονα αρνείται να προχωρήσει σε γενναίες ρυθμίσεις οφειλών («κούρεμα» προσαυξήσεων, περισσότερες δόσεις) εγκλωβίζοντας εκατομμύρια πολίτες σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας. Ενας πολίτης με δεσμευμένους λογαριασμούς και χωρίς φορολογική ενημερότητα είναι ένας πολίτης που δεν μπορεί να επιχειρήσει, να καταναλώσει, να συμμετέχει στην οικονομική ζωή.
Μη βιώσιμο μοντέλο
Η οικονομική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση. Ενώ στα χαρτιά και στις διεθνείς εκθέσεις οι δείκτες ευημερούν, στην καθημερινότητα η αγορά ασφυκτιά. Είναι προφανές ότι το μοντέλο αυτό δεν είναι βιώσιμο. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη όταν 4 εκατομμύρια πολίτες χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν. Δεν μπορεί να υπάρξει υγιής επιχειρηματικότητα όταν το κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να σταματήσει την επικοινωνιακή διαχείριση της οικονομίας και να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα.
documentonews.gr
Ενα από τα βασικά δόγματα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας στην οποία ομνύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά. Ωστόσο η πρακτική εφαρμογή της πολιτικής της αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, τα ληξιπρόθεσμα χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες έχουν εκτιναχτεί στα 3,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα λοιπόν με τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), οι εκκρεμείς υποχρεώσεις προς τρίτους και από επιστροφές φόρων ανέρχονταν στις 31/12/2024 σε 3,051 δισ. ευρώ για να εκτιναχτούν στις 30/6/2025 σε 3,652 δισ. ευρώ, να φτάσουν στις 30/09/2025 στα 3,768 δισ. ευρώ και πλέον, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, να προσεγγίζουν τα 3,9 δισ. ευρώ. Μιλάμε για μια αύξηση άνω των 800 εκατ. ευρώ μέσα σε μόλις έναν χρόνο. Αυτό το ποσό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν προϋπολογισμό. Αντιπροσωπεύει χιλιάδες επιχειρήσεις που περιμένουν μάταια να πληρωθούν για υπηρεσίες και προϊόντα που έχουν ήδη παραδώσει.
Ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη απαιτεί από τον πολίτη φορολογική συνέπεια «στο δευτερόλεπτο» και απειλεί με κατασχέσεις, το ίδιο το κράτος παρακρατά παρανόμως τεράστια ποσά, στραγγαλίζοντας τη ρευστότητα της αγοράς. Πώς μπορεί να μιλά κανείς για «στήριξη της επιχειρηματικότητας» όταν το ίδιο το δημόσιο στερεί κεφάλαια κίνησης από την αγορά;
Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον χώρο της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης. Από τα 3,8 δισ. ευρώ πάνω από 1,5 δισ. αφορά χρέη νοσοκομείων και περίπου 900 εκατ. χρέη ασφαλιστικών ταμείων. Αυτή η στάση πληρωμών δεν υπονομεύει μόνο τους προμηθευτές, αλλά θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία του Εθνικού Συστήματος υγείας (ΕΣΥ), δημιουργώντας ελλείψεις και δυσλειτουργίες που τελικά πληρώνει ο ασθενής. Η κυβερνητική πολιτική εδώ μοιάζει να έχει δύο πρόσωπα: από τη μια διαφημίζει μεταρρυθμίσεις και από την άλλη αφήνει τους πυλώνες του κοινωνικού κράτους να «στεγνώσουν» οικονομικά.
Επικίνδυνη εξέλιξη
Αν η στάση πληρωμών του κράτους είναι το ένα σκέλος του προβλήματος, το άλλο –και ίσως πιο επικίνδυνο– είναι η έκρηξη του ιδιωτικού χρέους. Η συνολική οφειλή ιδιωτών προς το δημόσιο και τις τράπεζες (συμπεριλαμβανομένων των servicers) ξεπερνά πλέον τα 230 δισ. ευρώ. Το νούμερο αυτό προκαλεί ίλιγγο, καθώς προσεγγίζει το ετήσιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της χώρας.
Η ανάλυση των επιμέρους στοιχείων είναι αποκαρδιωτική:
Χρέη προς την εφορία: 112 δισ. ευρώ.
Χρέη προς ασφαλιστικά ταμεία: 50 δισ. ευρώ.
«Κόκκινα» δάνεια (εκτός τραπεζικών ισολογισμών): 80 δισ. ευρώ.
Η στρατηγική της κυβέρνησης για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους έχει αποτύχει παταγωδώς. Η μεταφορά των «κόκκινων» δανείων από τους ισολογισμούς των τραπεζών στα funds (servicers) μπορεί να «εξυγίανε» τυπικά το τραπεζικό σύστημα, αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα της πραγματικής οικονομίας. Το χρέος παραμένει εκεί, απειλώντας νοικοκυριά και επιχειρήσεις με πλειστηριασμούς και πτώχευση, χωρίς να υπάρχει βιώσιμο πλαίσιο ρύθμισης που να λαμβάνει υπόψη την πραγματική φοροδοτική ικανότητα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να προστατεύσει τα τραπεζικά ιδρύματα, αφήνοντας την κοινωνία εκτεθειμένη σε επιθετικές πρακτικές είσπραξης που αν μη τι άλλο πάσχουν από νομιμότητα.
Κοινωνική ασφυξία
Το πιο τραγικό στοιχείο αυτής της οικονομικής εξίσωσης είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, σχεδόν 4 εκατομμύρια έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Πρόκειται ουσιαστικά για τον μισό ενεργό πληθυσμό της χώρας. Το γεγονός ότι λιγότερο από το 25% αυτών μπορεί να τηρήσει κάποια ρύθμιση αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι η «κουλτούρα κακοπληρωτή», όπως συχνά αφήνουν να εννοηθεί κυβερνητικά στελέχη, αλλά η αντικειμενική αδυναμία πληρωμής. Η υπερφορολόγηση, έμμεση και άμεση, σε συνδυασμό με την ακρίβεια που καλπάζει ανεξέλεγκτα και τους καθηλωμένους μισθούς, έχει εξαντλήσει τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο: φορολογεί υπερβολικά για να εμφανίζει πλεονάσματα, τα οποία όμως στηρίζονται στη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης. Ταυτόχρονα αρνείται να προχωρήσει σε γενναίες ρυθμίσεις οφειλών («κούρεμα» προσαυξήσεων, περισσότερες δόσεις) εγκλωβίζοντας εκατομμύρια πολίτες σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας. Ενας πολίτης με δεσμευμένους λογαριασμούς και χωρίς φορολογική ενημερότητα είναι ένας πολίτης που δεν μπορεί να επιχειρήσει, να καταναλώσει, να συμμετέχει στην οικονομική ζωή.
Μη βιώσιμο μοντέλο
Η οικονομική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αντίφαση. Ενώ στα χαρτιά και στις διεθνείς εκθέσεις οι δείκτες ευημερούν, στην καθημερινότητα η αγορά ασφυκτιά. Είναι προφανές ότι το μοντέλο αυτό δεν είναι βιώσιμο. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη όταν 4 εκατομμύρια πολίτες χρωστούν και δεν μπορούν να πληρώσουν. Δεν μπορεί να υπάρξει υγιής επιχειρηματικότητα όταν το κράτος δεν πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να σταματήσει την επικοινωνιακή διαχείριση της οικονομίας και να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα.
documentonews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου