Του Γιώργου Χαρβαλιά
Η εκκωφαντική εκλογική συντριβή του Βίκτορ Όρμπαν την περασμένη Κυριακή προκάλεσε αλαλαγμούς χαράς σε τρεις κατηγορίες ανθρώπων: Τους νεοφιλελεύθερους «ευρωπαϊστές» με τα ουκρανικά σημαιάκια στα social, τους επαγγελματίες χρυσοκάνθαρους..που σιτίζονται από τις Βρυξέλλες και κάτι αφελείς εγχώριους «προοδευτικούς» που θεώρησαν ότι ο διάδοχος είναι κάτι μεταξύ Τσίπρα και Σάντσεθ. Η χαρά, όταν είναι μεγάλη, δεν κρύβεται εύκολα, γι’ αυτό η Ντόιτσε Βέλε, ο επίσημος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του γερμανικού κράτους, χαιρέτισε την αποκαθήλωση του Όρμπαν με μια… χουλιγκανικού τύπου θριαμβευτική ανάρτηση στο Χ: «Το κόμμα του Βίκτορ Όρμπαν κατατροπώθηκε στις εκλογές. Η νίκη του Πέτερ Μάγιαρ αποτελεί κόλαφο σε Πούτιν, Τραμπ, αλλά και τους λαϊκιστές εντός και εκτός Ευρώπης»!
Ακριβώς στο ίδιο πνεύμα, η Γερμανίδα πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν χαιρέτισε την επικράτηση του Μάγιαρ ως ένδειξη ότι οι Ούγγροι επέλεξαν την Ευρώπη, δήλωση την οποία επανέλαβε με τα ίδια λόγια και ο Άλεξ Σόρος, γιος του Ούγγρου μεγιστάνα και γκουρού της παγκοσμιοποίησης Τζορτζ Σόρος (με τον οποίο ο Όρμπαν είχε ανοιχτούς λογαριασμούς).
Μάλιστα! Η Ουγγαρία, λοιπόν, επέλεξε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Pax Germanica, μας λένε. Κι εδώ ισχύει το… έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Γιατί στην πραγματικότητα η εικόνα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη. Ο πολλά υποσχόμενος αστέρας της ενωμένης ουγγρικής αντιπολίτευσης εξελέγη με «σκληρή» ατζέντα Όρμπαν σε μία σειρά από κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως η πάταξη της λαθρομετανάστευσης, η διατήρηση της παραδοσιακής δομής της οικογένειας και η ανάσχεση της υπογεννητικότητας των Ούγγρων. Και αυτά δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αποτελούν «σύγχρονες ευρωπαϊκές αξίες», όπως τουλάχιστον τις αντιλαμβάνεται η κυρία Φον ντερ Λάιεν και η παρέα της.
Μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής αρνήθηκε πεισματικά να τοποθετηθεί ο θριαμβευτής των εκλογών, επικαλούμενος «λόγους πολιτικής υπευθυνότητας».
Για τον Τραμπ δεν τόλμησε να ψελλίσει μισή κουβέντα, παρότι ο τελευταίος στήριξε ανοιχτά τον Όρμπαν, απέναντι στον Πούτιν τοποθετήθηκε κριτικά, μα προσεκτικά (μολονότι οι διατυπώσεις του πρόδιδαν κρυμμένα αντιρωσικά ανακλαστικά…) και μόνο για την Ευρώπη είχε καλά λόγια, αλλά κι αυτά με μέτρο. Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι στις διαδηλώσεις των οπαδών του, σε αντίθεση με άλλες χειραγωγούμενες από τις Βρυξέλλες προεκλογικές εκστρατείες, δεν υπήρχαν σημαίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά μόνο ουγγρικές.
Ο Μάγιαρ λοιπόν δεν έχει περάσει ακόμη τις εξετάσεις. Το πιο κρίσιμο τεστ θα είναι η στάση του απέναντι στην κατάργηση του βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής που επαναφέρει στην ατζέντα και προωθεί πυρετωδώς η πρόεδρος της Κομισιόν (καθ’ υπόδειξιν πάντα της Γερμανίας) και η στάση του βεβαίως στο περιβόητο θαλασσοδάνειο 90 δισ. ευρώ υπέρ Ζελένσκι, το οποίο κρατούσε παγωμένο ο Όρμπαν με την άρνησή του να συναινέσει.
Σε αυτό το τελευταίο ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας κρατάει μία κουτοπόνηρη στάση που, αν του βγει, είναι βέβαιο ότι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από άλλες χώρες. Ναι μεν δεσμεύεται να μην μπλοκάρει την καταβολή του, αλλά ζητά την εξαίρεση της χώρας του από το μερίδιο που της αναλογεί (opting out), επικαλούμενος τη δυσχερή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η οικονομία της!
Οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές και κάποιοι έχουν φτάσει να ισχυρίζονται με αφορμή την πρότερη θητεία του Μάγιαρ στο κόμμα του Όρμπαν ότι οι δύο άνδρες δήθεν παριστάνουν τους θανάσιμους πολιτικούς αντιπάλους, αλλά είναι σε ένα είδος άτυπης συνεννόησης προτάσσοντας κοινές «κόκκινες γραμμές» έναντι των Βρυξελλών.
Προσωπικά βρίσκω αυτή τη θεωρία τραβηγμένη από τα μαλλιά, γιατί πιστεύω ότι ο Μάγιαρ στρατολογήθηκε, χτίστηκε και «στήθηκε» από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που επέβαλαν την επαναφορά του φιλογερμανού Τουσκ στην Πολωνία και ματαίωσαν με δικαστικό πραξικόπημα την εκλογή Γκεοργκέσκου στη Ρουμανία. Είναι οι ίδιες δυνάμεις που επιδιώκουν τη μετωπική στρατιωτική αντιπαράθεση της Ε.Ε. με τη Ρωσία. Και κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν «μέτωπο προθύμων» στις τάξεις της.
Ο Όρμπαν αποτελούσε το τελευταίο εμπόδιο και τώρα που ο Τραμπ μοιάζει να τα έχει χαμένα, όλοι αυτοί οι πολεμοχαρείς «Ευρωπαίοι», με προεξάρχοντες ασφαλώς τους αμετανόητους Γερμανούς, ετοιμάζονται για τον πόλεμο του εγγύς μέλλοντος, τη μεγάλη ρεβάνς του ναζισμού. Γι’ αυτό και οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων, σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, λες και μοιράζονται την ίδια συνταγογράφηση ψυχοφαρμάκων, συντονισμένα αφήνουν να διαρρεύσει ότι έρχεται ο Τρίτος Παγκόσμιος.
Ο ρόλος του Μάγιαρ ασφαλώς δεν είναι καθόλου εύκολος. Γιατί οι Πολωνοί με τον Τουσκ ήξεραν ακριβώς τι… ψώνιζαν και οι δύστυχοι οι Ρουμάνοι έμειναν στα κρύα του λουτρού. Ο νικητής των ουγγρικών εκλογών δεν εξελέγη σίγουρα για να πρωταγωνιστήσει στην τιμωρία των Ρώσων.
Ήδη βέβαια στην πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη φρόντισε να προλειάνει το έδαφος λέγοντας ότι η Ουκρανία είναι το θύμα και δεν είναι δυνατόν να της ζητούνται εδαφικές παραχωρήσεις στο όνομα της ειρήνης. Ταυτόχρονα όμως φρόντισε να καταστήσει σαφές ότι διαφωνεί με μια ένταξη-εξπρές της «εμπόλεμης» Ουκρανίας στην Ε.Ε.
Ο Μάγιαρ, για να αλλάξει εντελώς τη στάση του, αναμένει χειροπιαστά ανταλλάγματα που θα μπορέσει να «πουλήσει» στον ουγγρικό λαό. Είναι και ο μόνος τρόπος για να περάσει μία τόσο άγαρμπη κωλοτούμπα.
Την ίδια ώρα όμως και η θεία Ούρσουλα έχει θέσει τους δικούς της όρους. Πρώτα πρώτα δήλωση υπέρ της κατάργησης του βέτο και μετά 27 ολόκληρους όρους «προσαρμογής» της Ουγγαρίας για να ανοίξουν τα κοινοτικά ταμεία που κρατούν παγωμένα περισσότερα από 17 δισ. ευρώ.
Ο Μάγιαρ αντιστέκεται δηλώνοντας ότι θα δεχτεί μόνο κάποιες από αυτές τις προϋποθέσεις συμμόρφωσης, αλλά στην πορεία υποψιάζομαι ότι θα επιχειρήσει μία παράτολμη ακροβασία. Να συναρτήσει την ουγγρική συναίνεση στην κατάργηση του βέτο με την απαλλαγή της χώρας του από την οικονομική επιβάρυνση της δανειοδότησης Ζελένσκι. Είναι τέτοια η αγωνία των Ευρωπαίων πολεμοκάπηλων να ξεκινήσουν την αναμέτρηση με τη Ρωσία, που μπορεί και να το πετύχει κατά παράβαση κάθε έννοιας ισοτιμίας στις τάξεις της Ε.Ε.
Μικρή σημασία έχει ωστόσο τι θα πετύχει και τι όχι στο «παζάρι» του με τις Βρυξέλλες ο νέος ισχυρός άνδρας της Ουγγαρίας. Το μείζον είναι ότι ένα μετά το άλλο τα τελευταία οχυρά αντίστασης στη φιλοπολεμική παράνοια γκρεμίζονται και ο Τραμπ, που θα μπορούσε να ορθώσει φρένο ανάσχεσης στον δρόμο για τον Τρίτο Παγκόσμιο, έχει χάσει με τις παλινωδίες του κάθε εχέγγυο αξιοπιστίας. Τα χειρότερα έρχονται και δυστυχώς στην Ελλάδα η πολιτική συζήτηση εξαντλείται στους τίτλους (σεμιναριακών) σπουδών ενός χαμηλού επιπέδου επαγγελματία αυλοκόλακα από αυτούς που συντηρεί σαν κατοικίδια η οικογένεια Μητσοτάκη…
antinews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου