Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017


Maria Negreponti-Delivanis

The contents of two recent IMF reports, namely that which was widely circulated, and the confidential [1], exclude any form of optimism about the fate of Greece, after the painful and unequivocal conclusions warn that "Greece led to collapse "even that" even if Greece implement painful reforms and new debt will not be sustainable. "
The IMF analysis on the causes that have led to the destruction, of who is responsible for it, but also about what should be done now to be saved, is vague and full of internal contradictions. It is clear that the IMF wants, desperately, not present in the final act of the Greek drama, now proved beyond any doubt anymore that all the inspiration own measures already implemented docile by the governments of seven years, brought completely contrary results expected. 
The debt continues to climb to inaccessible heights (provided by the IMF tripled in the coming decades, as a percentage of GDP at the time). Consumption, savings and investment literally sunk. Young people, especially the educated, who left Greece already amounted to 426,000. Businesses disappear on a daily basis by tens. The building activity and related transactions are long in permanent hibernation.Unemployment continues to rise, deceiving, however, those seeking false optimism indications, firstly due to the massive migration of our youth, which limits the working population, and secondly because of what are perceived as "employees", a monthly fee 100-300. 
IMF and Commission gives the false impression of intense disagreements among themselves, how will "continue to save Greece," thus inventing unknown theoretical paternity measures, such as "Preventive austerity measures" as "tax cuts while reducing the tax-free threshold" as "timeless peripatetic cutter" and many similar. 
Brussels, unlike the IMF, show optimism outwards.Among other things, they expect growth for the dying Greece, so spectacular to surpass 2.5% (taking care, of course, to emphasize that these "miracles" require certain conditions). Moreover, Brussels, categorically refuse to accept the designation of the IMF, the Greek debt as "highly unsustainable" because just the Europe "wants" and "down" as viable! 
This deadlock, long, condition, however deteriorates significantly after the end of each "evaluation", stubbornly, I would add, and blindness, accept the entire political spectrum of our country. In contrast, expects over 7 years with patience and persistence improvements from nowhere (after all but with all essential concessions and retreats bring policies Greeks signatures). The current government, then, depositing the hopes of the advent of miracles as indulging in endless and no prospect of negotiations.The unique contribution of these assessments is perhaps the assignment of some freedoms to the individual Greek governments, so they can choose how euthanasia successive socio-professional categories, when their turn comes. 
With regard to the opposition, the optimism is based on two pillars. The first is, of course, the excitement of waiting for power, obscuring reality with shiny gold dust. And the second relates to the inventive concept measures recessionary times, the implementation of which has not been exhausted, and therefore still have margins intensifying. The saving is therefore proposed measures is to reduce the tax burden (which no doubt is not just excessive but ineffective) in combination with the limitation of public spending, which is expected to replace them, thus, lost public revenue. 
In other words, for a frontal attack on the last socio-professional category, that of civil servants, whose only the maimed, and without the apoteleiosoun hitherto hits. The results of this "salvation" would be the additional climbing unemployment rocketing, shortages in hospitals (which would complete the existing ones) in dressings, essential medicines, beds intensive care and medical staff, as well as intensification of shortages in teaching staff at all levels, in research funds (we are already at the bottom), etc. But, of course, as regards the measure reducing taxes when the ND will come to power, it has already been decided and will certainly remain in force ghastly measure reducing the tax-free threshold to 5,000-6,000 income year. For what then reducing taxes would it? 
The most tragic, however, the Greek side path to misery is to implement a program which to our knowledge is all deadlock and murder. The unthinkable and, absolutely, our degrading situation lies in doubt anymore that the program given to us is totally wrong, in general anymore confession and recognition [2]. But, however, those who run this unfortunate place, beyond all logic, continue to apply one after another cyclonic these measures, although excluded not know, that so condemn Greece to extinction for many-many decades. 
They speak comfortably to the alleged need for these miserable "reforms" that have turned a European country in the 21st century Third World.Recommended without hesitation as "economists", but ignoring (knowingly ;;;) all recently and numerous books and articles written about Greece, from Nobel laureates and serious Greek and foreign economists, and analyzing with absolutely convincing through this unholy Greek program. They refuse to even understand the content of the IMF's reports (and not only), which indirectly shouting ¨ "So stop", SOS, why drive your country into the abyss. 
Why is this so this sad behavior of Greek politicians?Trust Does improvements, but constantly moving in the fiction or is so marginal that it is unable to affect, in depth, our ruined economy? They, we, convinced that the destruction of the country is the only way that nothing can stop him? Or, simply, afraid to explore and discuss even the possibility of applying a different macroeconomic policy, because they are convinced that "there is no life outside of the euro"? Certainly, for all these reasons, and perhaps for others, willing to apply and with no expiration date, this impasse program calamity lenders. 
The other solution, which in the present conditions of need courage to prevail, is returning to our national currency. This is certainly a difficult path, at least for the first months of application, mainly because there is no previous economy which was a member of the Eurozone and exited from it. It is, however, at the same time for a solution that promises salvation of Greece, of course, under certain conditions. Economists know what it can offer a national currency, in terms of ability to choose the appropriate macroeconomic policy rapid growth, more equitable income distribution, ensuring uninterrupted liquidity and depth greater competitiveness acquisition time. Economists yet know, or should know, how silly is the sentence, but it sounds very often: "what the penny, what euro-what blame the euro, and what the drachma" !!! gives us. 
The strange and inexplicable, however, is that while we are certainly on the edge [3], categorically refuse to consider, with all due seriousness that requires our desperate situation, the drachma solution or as we call our national currency. With excessive frivolity, and without being preceded by a serious study by experts economists-numismatists-macroeconomists who: 
* to compare where we are heading with understandings, evaluations, "reforms" and the ancillaries of the disaster, and what we can we expect our national currency, 
* to consider how it will be possible to limit the adverse effects of the initial stage of transition, 
* exploring what procedure, what terms and what agreements would be preferable to leave the eurozone,
* to determine what should be our priorities for development, alleviate the negative impact on the care of vulnerable social groups and so on [4] 
This responsible, integrated, national migration study, to my knowledge never happened. In contrast, the treatment of this solution, which is the only one outside our complete destruction, has left the tragicomedy statements such as: "we will die of hunger, cold and lack of medicines", "inflation will reach 500% 600% "," go to see what is happening in North Korea to understand "," become rich who have money abroad, "etc. 
Except for the few (as I believe) who choose this form of blithely arguments against our national currency, because you have some interests, the rest of them who share similar cries without content, are rather convinced that we Greeks, we unable to stand on our feet and to rebuild our homeland with nails and teeth.And if so, is the worst thing that could happen to us. 
And keep in mind that the present international situation decisively favors a change in the economic life of Greece. Why has preceded the GREXIT, the Italian economy is at a turning point, accumulated EU-Eurozone malfunctions show intense, elections in several European countries threaten to show off the power of the so-called "populist parties," which are anti-European, and above all the election of the new President of the World, which apart from the announcement of limiting uncontrolled globalization is declared enemy of Germany and the euro. 
In spite of the very important these outlets, we are anxious about when it signed the currently last "evaluation", which will sink us even deeper into poverty and misery. And for their part the media (few exceptions) tremble to open a serious and responsible discussion of the drachma, but confine themselves to fomenting the meaningless cries they see coming Armageddon with the penny, but not with continued genocidal this situation. 
[1] His Lexander Mercouris, Duran http://www.freepen.gr/2017/01/blog-post_5480.html (prepared by the IMF staff) 
[2] Even the Olivier Blanchard's own program. IMF chief and obviously inspired suicidal program 
[3] Let us rejoice in the content of the latest reports on Greece 
[4] To catch colleagues reactions, saying that there are already studies about going, but not enough forward, not are integrated, they have not been adopted as a national effort, and it would be appropriate to include their good ideas into a more formal study
(Published in "Current" on 17.02.2017)


Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων εκθέσεων του ΔΝΤ, δηλαδή αυτής που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής[1], αποκλείει οποιασδήποτε μορφής αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα οδυνηρά και χωρίς περιστροφές συμπεράσματά τους προειδοποιούν ότι “η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση“, και ακόμη ότι “έστω και αν η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο“.
Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης, που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.
Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ). Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται. Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000. Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση κατά δεκάδες. Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη. Η ανεργία που εξακολουθεί να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας, πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό, και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως “απασχολούμενοι”, με μηνιαία αμοιβή 100-300Ε.
ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα “εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα”, με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. “προληπτικά μέτρα λιτότητας”, όπως “μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου”, όπως “διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης” και πολλά ανάλογα.
Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα “θαύματα” απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως “εξαιρετικά μη βιώσιμου”, διότι απλώς η Ευρώπη το “θέλει” και το “επιβάλλει” ως βιώσιμο!
Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της κάθε “αξιολόγησης”, αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά, να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις ατελεύτητες και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών, όταν έρχεται η σειρά τους.
Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι, φυσικά, ο ενθουσιασμός της αναμονής για την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη. Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης. Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.
Πρόκειται, δηλαδή, για μετωπική επίθεση εναντίον της τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας, αυτής των δημοσίων υπαλλήλων, της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν. Τα αποτελέσματα αυτής της “σωτηρίας” θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια, σε ότι αφορά το μέτρο μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου ορίου στα 5.000-6.000Ε εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν μείωση φόρων θα πρόκειται;
Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό. Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι παντελώς εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση[2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά αυτά μέτρα, αν και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες.
Ομιλούν με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων “μεταρρυθμίσεων”, που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως “οικονομολόγοι”, αγνοώντας ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨”σταματήστε λοιπόν”, SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.
Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών; Εμπιστεύονται, άραγε, βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος, κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε, πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι “δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ”; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.
Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί, είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα. Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: “τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή”!!!.
Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού[3] , αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους-νομισματολόγους-μακροοικονομολόγους, που:
*να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις “μεταρρυθμίσεις” και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,
*να εξετάσουν με ποιούς τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,
*να ερευνήσουν με ποιά διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,
*να καθορίσουν ποιές θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ.[4]
Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: “θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων”, “ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%”, “πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε”, “θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό” κ.ο.κ.
Αν εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα, οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.
Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το GREXIT, η ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή, οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα “λαϊκίστικα κόμματα”, που είναι αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.
Σε πείσμα των πολύ σημαντικών αυτών διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία “αξιολόγηση”, που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.
[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www.freepen.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ)
[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή του αυτοκτονικού αυτού προγράμματος
[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα
[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια , και θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη

(δημοσιεύθηκε στα “Επίκαιρα” στις 17.02.2017)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου