Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2017

The EU against Trump challenge.

Petros Papaconstantinou

In February 2007, Vladimir Putin stole the show at the annual Munich security conference with sensational speech, which criticized the neoconservatives of the Bush administration by charging themattempt to build a "unipolar world." Ten years later, oRosos Foreign Minister Sergei Lavrov envisioned by the same step, this weekend, building a new, "post-Western 'world order.
Although the European Council President Donald Tusk said, to paraphrase Mark Twain, that "the rumors of the West death are highly exaggerated," everyone recognizes that the threat of a historic divorce between the two sides of the Atlantic is real. Catalytic role plays not so Vladimir Putin as Donald Trump, whom Tusk himself had described earlier "existential threat" to the EU
NATO is "outdated", the Brexit "fantastic", the EU"Germany's vehicle." The boisterous declarations of the new US president interpreted in European capitals as a prelude to trade war and political alienation.These concerns have attempted to have fun in Munich US vice president Mike Pens and Defense Secretary Jim eyes, two representatives of the political and military establishment which differ from many controversial positions of the head. The result was rather disappointing.
The correspondent of the Washington Post reported that, listening to the "platitudes" indestructible Pens on US-Europe ties, one of the conference participants whispered: "All these are valid until the next Tweets" by Donald Trump. "Our Pens spoke as if addressed to children:" I love you, I love you ", but no substance" exemani former NATO Secretary General Javier Solana.
Nor once ...
For his part, French Foreign Minister Jean-Marc Hérault expressed discomfort noting that "throughout his speech Trump does not appear even once the EU."Besides, apart from the trivial diplomatic courtesies, the Pens identified with hard Trump line, stressing that "US patience is running out" and that America will reduce its participation in NATO if the Europeans do not increase their military spending.
The most calm analysts recognize that Trump is the symptom and not the cause of the growing problems in transatlantic relations. Already in 1998, the Clinton presidency, the Senate Economic Affairs Committee had open debate about the possibility of the British withdrawal from the EU and integration of the NAFTA (US - Canada - Mexico). The proposal has many supporters in the Republicans and the Democrats less, at a time when the euro was in the works and parts of the US elite saw EU as a dangerous competitor.
In Britain, Margaret Thatcher and the Tory Eurosceptic group had adopted this idea. Five years later, the neocons of Bush, alarmed by Germany and France opposed the Iraq war, played off the EU disunity paperbetween "old" and "new" Europe.
As for Barack Obama, it may have been the most popular in Europe, US president since John Kennedy, but was the one who moved the center of gravity of American military presence from the Atlantic to the Pacific, by simultaneously pressing the Europeans to increase their military spending. 
For Obama days shipwrecked transatlantic free trade agreement TTIP and broke undeclared trade war with the Americans to impose huge fines on Volkswagen and Deutsche Bank (16,5 and 14 billion. Dollars respectively) and Europeans to reciprocate equal to Apple and with Google.
The fact remains that at Donald Trump preexisting problems in transatlantic relations are getting worse, as the new American president does not hesitate to primes openly anti-European or extremist forces, and even in a year of critical elections (Netherlands, France, Germany and perhaps Italy ). In this background catching -in Berlin, Paris and other European capitals the voices that call for a ransom "escape forward", with closer integration of the EU in the field of common defense, but also the economy. In this direction moves the "White Paper" prepared by the European Commission president Jean-Claude Juncker, and which may be published in March on the occasion of the 60th anniversary of the founding Treaty of Rome.
In the two-speed Europe
Paris, Berlin and Brussels to coincide estimate that across the dual challenge of Brexit and Trump needs a new impetus to the European project if the EU wants to geopolitical marginalization of the "mega-states" USA, Russia and China.
On Monday, French President Francois Hollande announced the convergence quadripartite meeting France, Germany, Italy and Spain, on March 6, at Versailles. Send the informal 'directorate' will be the preparation of a formal EU summit to be held on 25 March, the anniversary of the Rome Treaty.
Merkel and Hollande have embraced the idea of ​​"Europe of different speeds", so that the deeper integration of Europe's core is not hindered by the reservations countries of Central and Eastern Europe.In this line, for which the two leaders our already proideasan the recent session of Malta, seems to have joined and the Italian Prime Minister Paulo Tzentiloni.
In the center of fermentation is the idea important for strengthening the common European defense policy, something that has consistently pushed France.However, the known historical sensitivities always play their role. A recent survey showed that two thirds of Germans reject the increase in military spending.
The second critical issue concerns the reform of the Eurozone. Already in 2010, Wolfgang Schaeuble had dropped the idea of ​​a European monetary fund, independent of the IMF. Today, the idea comes back in the form of transformation of ESM and combined with typical French proposals for political administration of the Eurozone by national governments.

Η Ε.Ε. απέναντι στην πρόκληση Τραμπ.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Τον Φεβρουάριο του 2007, ο Βλαντιμίρ Πούτιν έκλεψε την παράσταση στην ετήσια διάσκεψη ασφαλείας του Μονάχου με την πολύκροτη ομιλία του, όπου καυτηρίασε τους νεοσυντηρητικούς της κυβέρνησης Μπους χρεώνοντάς τους την απόπειρα οικοδόμησης ενός «μονοπολικού κόσμου». Δέκα χρόνια αργότερα, οΡώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ οραματιζόταν από το ίδιο βήμα, το περασμένο Σαββατοκύριακο, την οικοδόμηση μιας νέας, «μετα-δυτικής» παγκόσμιας τάξης.

Αν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ δήλωσε, παραφράζοντας τον Μαρκ Τουέιν, ότι «οι φήμες περί θανάτου της Δύσης είναι άκρως υπερβολικές», οι πάντες αναγνωρίζουν ότι η απειλή ενός ιστορικού διαζύγιου ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι πραγματική. Καταλυτικό ρόλο παίζει όχι τόσο ο Βλαντιμίρ Πούτιν όσο ο Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο ο ίδιος ο Τουσκ είχε χαρακτηρίσει νωρίτερα «υπαρξιακή απειλή» για την Ε.Ε.

Το ΝΑΤΟ είναι «παρωχημένο», το Brexit «φανταστικό», η Ε.Ε. «όχημα της Γερμανίας». Οι καταιγιστικές δηλώσεις του νέου Αμερικανού προέδρου ερμηνεύτηκαν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ως προανάκρουσμα εμπορικού πολέμου και πολιτικής αποξένωσης. Αυτές τις ανησυχίες προσπάθησαν να διασκεδάσουν στο Μόναχο ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς και ο υπουργός Αμυνας Τζιμ Μάτις, δύο εκπρόσωποι του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου που διαφοροποιούνται από πολλές αμφιλεγόμενες θέσεις του προϊσταμένου τους. Το αποτέλεσμα ήταν μάλλον απογοητευτικό.

Η ανταποκρίτρια της Washington Post μετέδωσε ότι, ακούγοντας τις «κοινοτοπίες» Πενς περί ακατάλυτων δεσμών ΗΠΑ-Ευρώπης, ένας εκ των συμμετεχόντων στη διάσκεψη της ψιθύρισε: «Ολα αυτά ισχύουν μέχρι το επόμενο Τweet» του Ντόναλντ Τραμπ. «Ο Πενς μας μίλησε λες και απευθυνόταν σε παιδιά: “Σας αγαπάω, σας αγαπάω”, αλλά καμία ουσία», εξεμάνη ο πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Χαβιέρ Σολάνα.

Oύτε μία φορά...

Από την πλευρά του, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ζαν-Μαρκ Ερό εξέφρασε τη δυσφορία του επισημαίνοντας ότι «σε ολόκληρη την ομιλία του Τραμπ δεν εμφανίζεται ούτε μία φορά η Ε.Ε.». Αλλωστε, πέρα από τις τετριμμένες διπλωματικές αβρότητες, ο Πενς ταυτίστηκε με τη σκληρή γραμμή Τραμπ, τονίζοντας ότι «η υπομονή των Ηνωμένων Πολιτειών εξαντλείται» και ότι η Αμερική θα μειώσει τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ εάν οι Ευρωπαίοι δεν αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες.

Οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές αναγνωρίζουν ότι ο Τραμπ είναι το σύμπτωμα και όχι η αιτία των εντεινόμενων προβλημάτων στις διατλαντικές σχέσεις. Ηδη το 1998, επί προεδρίας Κλίντον, η επιτροπή οικονομικών υποθέσεων της Γερουσίας είχε ανοίξει συζήτηση για το ενδεχόμενο απόσυρσης της Βρετανίας από την Ε.Ε. και ένταξής της στη NAFTA (ΗΠΑ - Καναδάς - Μεξικό). Η πρόταση είχε αρκετούς υποστηρικτές στους Ρεπουμπλικανούς και λιγότερη στους Δημοκρατικούς, σε μια εποχή που το ευρώ βρισκόταν στα σκαριά και τμήματα των αμερικανικών ελίτ έβλεπαν την Ε.Ε. ως επικίνδυνο ανταγωνιστή.

Στη Βρετανία, η Μάργκαρετ Θάτσερ και η ευρωσκεπτικιστική ομάδα των Συντηρητικών υιοθετούσαν αυτή την ιδέα. Πέντε χρόνια αργότερα, οι νεοσυντηρητικοί του Μπους, θορυβημένοι από την αντίθεση Γερμανίας και Γαλλίας στον πόλεμο του Ιράκ, έπαιξαν ανοιχτά το χαρτί του διχασμού της Ε.Ε. ανάμεσα σε «παλιά» και «νέα» Ευρώπη.

Οσο για τον Μπαράκ Ομπάμα, μπορεί να ήταν ο πιο δημοφιλής, στην Ευρώπη, πρόεδρος της Αμερικής μετά τον Τζον Κένεντι, αλλά υπήρξε και εκείνος που μετέφερε το κέντρο βάρους της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό, πιέζοντας ταυτόχρονα τους Ευρωπαίους να αυξήσουν τις στρατιωτικές τους δαπάνες.
Επί ημερών Ομπάμα ναυάγησε η διατλαντική συμφωνία ελευθέρου εμπορίου ΤΤΙΡ και ξέσπασε ακήρυκτος εμπορικός πόλεμος, με τους Αμερικανούς να επιβάλλουν τεράστια πρόστιμα στη Volkswagen και την Deutsche Bank (16,5 και 14 δισ. δολάρια αντίστοιχα) και τους Ευρωπαίους να ανταποδίδουν τα ίσα στην Apple και την Google.

Γεγονός παραμένει ότι επί Ντόναλντ Τραμπ τα προϋπάρχοντα προβλήματα στις διατλαντικές σχέσεις βαίνουν προς επιδείνωση, καθώς ο νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν διστάζει να πριμοδοτεί ανοιχτά αντιευρωπαϊκές ή και ακροδεξιές δυνάμεις, και μάλιστα σε μια χρονιά κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων (Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, ίσως και Ιταλία). Σε αυτό το φόντο κερδίζουν έδαφος –στο Βερολίνο, στο Παρίσι και σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες– οι φωνές που καλούν σε μια λυτρωτική «φυγή προς τα εμπρός», με στενότερη ενοποίηση της Ε.Ε. στα πεδία της κοινής άμυνας, αλλά και της οικονομίας. Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται και η «Λευκή Βίβλος» που ετοιμάζει ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και η οποία προβλέπεται να δημοσιοποιηθεί τον Μάρτιο, με αφορμή την 60ή επέτειο της ιδρυτικής Συνθήκης της Ρώμης.

Προς την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων

Παρίσι, Βερολίνο και Βρυξέλλες συμπίπτουν στην εκτίμηση ότι απέναντι στη διπλή πρόκληση του Brexit και του Τραμπ χρειάζεται μια καινούργια ώθηση στο ευρωπαϊκό σχέδιο, αν η Ε.Ε. δεν θέλει να περιθωριοποιηθεί γεωπολιτικά από τα «μεγα-κράτη» ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα.

Την περασμένη Δευτέρα, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ανακοίνωσε τη σύγκλιση τετραμερούς συνάντησης Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας, στις 6 Μαρτίου, στις Βερσαλλίες. Αποστολή του άτυπου «διευθυντηρίου» θα είναι η προετοιμασία της πανηγυρικής Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε. που θα πραγματοποιηθεί στις 25 Μαρτίου, με αφορμή την επέτειο της Συνθήκης της Ρώμης.

Μέρκελ και Ολάντ έχουν ασπασθεί την ιδέα της «Ευρώπης διαφόρων ταχυτήτων», έτσι ώστε η βαθύτερη ενοποίηση του ευρωπαϊκού πυρήνα να μην εμποδίζεται από τις επιφυλάξεις χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Στη γραμμή αυτή, για την οποία οι δύο ηγέτες ήδη μας προϊδέασαν στην πρόσφατη σύνοδο της Μάλτας, φαίνεται ότι έχει προσχωρήσει και ο Ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνι.

Στο κέντρο των ζυμώσεων βρίσκεται η ιδέα για σημαντική ενίσχυση της κοινής ευρωπαϊκής άμυνας, κάτι για το οποίο πάγια πίεζε η Γαλλία. Ωστόσο, οι γνωστές ιστορικές ευαισθησίες παίζουν πάντα τον ρόλο τους. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι τα δύο τρίτα των Γερμανών απορρίπτουν την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών.

Το δεύτερο κρίσιμο ζήτημα αφορά τη μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης. Ηδη από το 2010, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε ρίξει την ιδέα για ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο, αυτόνομο από το ΔΝΤ. Σήμερα, η ιδέα επανέρχεται, με τη μορφή της μετεξέλιξης του ESM και σε συνδυασμό με τις τυπικά γαλλικές προτάσεις για πολιτική διοίκηση της Ευρωζώνης από τις εθνικές κυβερνήσεις.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου